En sevgilim Ey sevdiğim;

      Sen benim dünyama girenlerin en vefalısıydın. Tüm hırçınlıklarıma, başkaldırışlarıma, etrafımda ne varsa kırıp dökmeme, yerli yersiz senin kalbini kırmama rağmen sen hiç aldırış etmedin. Beni inadına hep sevmeye devam ettin.

Sen hep sevdin. Sen hiç karşılık beklemeden sevdin. Bense tüm bunlara karşılık olsun diye sana sadece acı çektirmeyi bildim.

O ilk ayrıldığımız günü üzülerek hatırlıyorum. Kahroluyorum. İçimden ılık ılık şeylerin koptuğunu hissediyor, tuhaflaşıyorum. Dudaklarım titriyor, burnumun direkleri sızlamaya, Gözlerim yağmur bulutları gibi dolgun dolgun taneler bırakmaya başlıyor.

     Ahh ah. Ben var ya ben hayatta adam olmam. Sen yavrusunu korumaya çalışan bir serçe gibi çırpınırken, ben senin kollarından kurtulmuş olmanın zevkini, özgürlüğünü deliler gibi yaşıyorum. Uçarcasına koşuyorum şehre giden traktörlere, uzaklara, boşluklara…

    Ardımdan uzun süre ağladığını duydum. Sevgi dolu sözcüklerin yüreğime işlemedi. Üşümesin diye ilmek ilmek dokuyup gönderdiğin yün çorapları, sırf köylü oluşumu ele verecek diye hiç giymedim.

    Her gün batımında ellerin koynunda ufka dalan gözlerinle çizdiğin yollar, kurduğun hasret köprüleri beni sana bir türlü getirmedi, getiremedi.

     Ardımdan ettiğin hayır dualar beni ayakta, hayatta tutarken, ben, ayakta kalışımı kendi marifetim bildim.

      Seni hiç anlamadım. Anlamak istemedim. Hani hatırlar mısın? Oğlum akşamları dışarıda fazla dolaşma, Gezdiğin arkadaşlarına dikkat et. Üşürsün üstüne bir şeyler almadan dışarıya çıkma dediğinde, tüm söylediklerin bir kulağımdan girer diğerinden çıkardı ve ben yine bildiğimi okurdum. Sen bu başıma buyruk hallerime içerleyerek “Bir gün beni anlarsın. Anlarsın ama inşallah geç kalmazsın” derdin ya.

    Anladım seni Anne. Dünya ya ilk gelen çocuğumun bana   “baba” dediğinde. Çocuğumun öksürüğe yakalandığında kendi ciğerlerimin yerinden kopmuş gibi olduğunu hissettiğimde, Bir yavrumu kendi ellerimle toprağa defnettiğimde, Kızımın bisikletten düşüp dişlerini kırdığında, oğlumun başına ilk dikişler atıldığında seni çok daha iyi anladım anne.

    Şimdi sen beni anlaya bilecek, affedebilecek misin? Beni kollarından uçurduğun o harman yerinde bekleyecek, bekleyebilecek misin? Ben şehirden köye dönecek olan traktörleri bekliyorum.

    Geliyorum anne. Umarım geç kalmadım.

     Seni seviyorum.

                                                                                                          Hasan KUYUMCU